Dikkie

Sinds dinsdagavond ben ik te voet gesteld, want mijn de achterband van mijn fiets heeft het begeven. Met een luide knal dan nog wel. Het zat er al een paar dagen aan te komen dat de achtervelg de geest ging geven, maar zijn einde was toch een zekere  verrassing. Hij was hier en daar gebroken van de vele borduurs die je onvermijdelijk moet nemen in een stad en ik ben er dinsdagavond pardoes doorgezakt. Stuk eruit, spaken in de binnenband en *knal* ik kon mijn stalen ros naar huis dragen. Hij staat nu te wachten in de gang op zijn behandeling.

En toch heeft dat iets zo zonder fiets zitten. Je ziet wat meer van het leven en je beleeft het ook meer. Ik moet mij nu ’s morgens haasten om de bus te pakken, wat een heuse voorbereiding inhoudt op het leven als echte werkmens later. En ’s avonds na het werk wandel ik een kwartiertje naar huis door de frisse lucht zonder mij zorgen te hoeven maken over allerlei busverkeer dat mogelijks voor mijn twee wielen zou kunnen rijden. Ik kom zelfs met een heldere kop terug thuis. Fluitend. Genietend van het leven.

En als u mij nu wilt excuseren, ik ga eens naar de bib wandelen!