Hilariteit op de trein

We komen met vertraging aan in Leuven. Meld de conducteur, tijdens het supertrage binnenrijden in het station:

“Dames en heren, we komen aan in Leuven. Voor de reizigers met bestemming Landen: de aansluiting is verzekerd.”

Een minuutje (misschien twee) later, nog steeds aan het binnenrijden. De conducteur opnieuw:

“Even uw aandacht alstublieft. Reizigers met bestemming Landen: de trein heeft niet willen wachten.” *klik*

Opgepast

De trein komt langs.

Kinders

Als je in de schoolvakantie de trein naar Leuven neemt, heb je veel kans dat je coupé bezet wordt door een bende kinderen of tieners die op weg zijn naar Walibi in Waver. In Leuven stappen ze dan namelijk over op de trein richting Louvain-La-Neuve, die vlak aan Walibi halt houdt. Als je van Antwerpen komt (zoals ik soms), dan is dat de makkelijkste oplossing.

Ze komen dan gewapend met rugzak vol met lunch en extra droge kleren de coupé binnengestoven op zoek naar plek. Zo herinner ik mij nog levedig een vijftal schoolkinderen, die dolenthousiast in de trein plaats namen. Eén daarvan, Willem genaamd, had een hoop uurschema’s van de NMBS afgedrukt en zat daar verwoed in te bladeren. Jaja, Willem wist de weg. Volgens Willem moest er overgestapt worden in Mechelen, want deze trein reed naar Brussel. Klopte als een bus. Willem keek uit het raampje en controleerde bij elke halte (we zaten op een bommel) de naam van het station. Tot we stopten in Mechelen Nekkerspoel en Willem rechtsprong. Hier ist! En iedereen stromde naar buiten achter Willem aan. Ik kon nog net de laatste aan zijn rugzak tegenhouden om te zeggen dat ze verkeerd waren en dat ze het volgende station, Mechelen, moesten hebben. Anders had hun reis naar Walibi nog lang geduurd. Heb ze in Mechelen trouwens netjes de trein naar Leuven gewezen.

En zo was het vorige week weer prijs. Een vijftiental van het middelbaar deze keer, maar geen klasgenootjes. Wat hun band was kon ik uit de gesprekken niet afleiden, maar ze deden wel bijna allemaal een technische of beroepsrichting. Over mij drie dames en zwaar aan het afgeven op hun klasgenoten (klasgenoten die niet mee waren, wel te verstaan ):

“Amai, maar die is een slet!”
“Ja, met haar veel te hoge hakken.”
“Ik vind da zo mottig die hakken van tegenwoordig.”
“Ja, en dan met haar kort rokje en haar dikke benen!”
“En maar kauwgom knauwen.”
“En die haar navelpiercing is ook degoutant.”
“Eikes ja, piercings vind ik eigenlijk echt niet mooi.”
“Bwah, pas op. Zo één door u lip kan wel schoon zijn.”
(de twee ander in koor) “Vinde gij da?”
“Ja, maar dat doet veel te zeer om te laten steken.”

Haa, nog normale kinders. In de tijd van tegenwoordig zeldzaam denk ik dan. Zo afgeven op hun klasgenootjes, ze moesten het weten. En ik, ik heb niet veel in mijn boek gelezen… Kinders. Zo schattig.

Ik word oud.

Hoe geraken we in Gent volgende week?

Maar voor we aan die vraag beginnen een goede morgen voor iedereen! Ik hoop dat jullie een even ontspannend weekend hebben gehad als ik. Een beetje door de stad gekuierd op zoek naar peperlikeur, maar helaas niet gevonden! Zaterdagavond op bezoek geweest bij een collega van mijn schatteke en daar hebben we superlekker gegeten. Nog eens een dikke merci aan die mensen. En gisteren zijn we dan noodgedwongen binnen gebleven en heb ik wat aan de laptop geprutst en aan de slides voor een lezing die ik morgen moet geven.

Ondertussen staan we een week voor de prijsuitreiking van de site van het jaar verkiezing en wordt het stilaan tijd om eens af te vragen hoe we daar gaan geraken. Welke Leuvense bloggers gaan naar de uitreiking in Gent? En hoe gaan jullie? Met de trein of met de wagen? Trein- of carpoolen lijkt me wel leuk. Zelf heb ik geen wagen én ik weet de weg niet echt in Gent, vandaar de vraag…

Oefenen

Pendelen. Ik doe het niet, maar vandaag ben ik al een klein beetje aan het oefenen. Deze morgen ben vroeg van bij mijn schatteke vertrokken vanuit Antwerpen en aangezien we mekaar dit weekend niet veel hebben gezien (ze had nacht), gaan we dat vanavond goed maken met een filmpje en wat gaan eten. Ik neem vanavond na het werk dus terug de trein naar Antwerpen. Net als nog een paar honderd andere mensen. Een beetje oefenen dus. Voor later, als we ooit samenwonen in Antwerpen (for the record: we hebben nog geen officiële plannen, alleen wilde exotisch dromen over villa’s e.d. ).

Pendelen dus. Je krijgt er soms grijs haar van. Soms valt het ervan uit. Soms allebei. Zoals deze morgen dus. De tram naar Antwerpen Centraal was drie minuten te vroeg en reed dus voor mijn neus voorbij. Geen erg, want de volgende tram is in principe ook nog goed. Die was echter te laat (hip hoi) en kwam in Centraal aan op het uur dat de trein zou vertrekken. Zou vertrekken. Na mijn spurtje naar het perron, las ik op het bord dat de trein naar Leuven niet in Centraal zou vertrekken, maar in Berchem (wegens megavertraging). Miljaar. Op de eerste trein naar Berchem gesprongen en uiteindelijk daar nog tien minuten moeten wachten op de trein naar Leuven. Oefenen heet dat dus. Op expert level.

Halve prijs

Sinds gisteren rijd ik aan 50% met de NMBS. Ik ga geregeld over en weer tussen Leuven en Antwerpen en sinds ik 26 ben geworden werd dat was kostelijk. Een abonnement echter haalde ik er niet uit en dus heb ik besloten om een De kaart 50% vermindering aan te schaffen. Voor 100 euro rijd je een heel jaar aan halve prijs. Vanaf nu kost mijn enkeltje Leuven-Antwerpen nog maar ? 3,40 in plaats van ? 6,10. Netjes de helft. Tssss.

(Zij die de link volledig gelezen hebben, zien dat de prijs van 3,40 zelfs niet klopt als je voetnoot (1) mee in rekening brengt)

Rare ochtend

Het was een bizarre ochtend deze morgen. Reeds om zeven uur de trein genomen van Antwerpen naar Leuven. Ik zat nog niet goed en wel op mijn plaatsje op de trein toen bleek dat de portefeuille van de dame over uit haar handtas gestolen was op het perron. De treindeuren waren al gesloten echter op dat moment en er was niets meer aan te doen. Gelukkig had de dame geen enkele bank- of creditkaart op zak en was ze haar GSM vergeten. Sleutels en het buideltje met kleingeld hadden ze niet meegepikt. Enkel wat cash en papier is ze kwijt. Gelukkig maar.

Op mijn kot aangekomen bleek de Alfa 147 die voor de deur stond ’s nachts bewerkt te zijn geweest met een autosleutel of ander scherp voorwerp. Heel de motorkap stond vol met lange krassen en de deuren hadden ook hun portie te verduren gekregen. De eigenaars stonden er radeloos, kwaad en vol ongeloof op te zien. Hopelijk heeft die een omniumverzekering. Maar wat bezielt nu een mens in godsnaam om zoiets uit te halen!

Overheard

Daarstraks, de treinconducteur (T) tegen de passagier (P) die zijn Go-Pass laat knippen.

T: U moet “Antwerpen” voluit schrijven, meneer. “Centraal” mag afgekort worden, maar “A’pen” mag niet.
P: Ah, sorry. Dat wist ik niet.
T: (vermanend) Apen zitten in de zoo en niet in de trein!

Say whaaat??!!