Ik krijg hier een stokje in de handen gestopt van Rik, die zich benieuwd afvraagt of er nog extraatjes bij mijn naam horen. “Wat is mijn werktitel, geheime titel en droomtitel?” Off we go!
Mijn werktitel
Ik ben doctoraatsstudent, wat betekent dat ik voor de belastingen, musea en de kapper nog student ben en door alle andere offici?le zaken als bediende wordt beschouwd. Handig zo’n dubbel statuut
Mijn functie noemt BAP ofte Bijzonder Academisch Personeel en dat levert inderdaad een heuse titel op: doctorandus!
Bijna doctor dus en dat wordt als drs. afgekort.
Mijn geheime titel
Levensgenieter, knuffelbeer, goede vriend, vrolijke jongen. En in werkkringen ben ik als enige Antwerpenaar ?n wiskundige tussen een bende Limburgse psychologen ook wel de gekke mathematicus vant stad.
Mijn droomtitel
Wel, als ik ooit aan het unief wil blijven zal ik dus vroeg of laat prof moeten worden. Anderzijds spreken de titels “podiumbeest” of “Chef” me ook wel aan. Het eerste zal er wel nooit van komen vrees ik, want mijn gitaar zit onder een dikke laag stof. Het tweede is echt een droom: een restaurantje beginnen, overdag op zoek gaan naar allerhande ingredi?nten en ’s avonds achter het fornuis alles tot een mooi gerecht omtoveren!
Clopin, Overexposured ,vangeuh!!
*stokje vertrekt met rotvaart uit Dikkie’s katapult*
Er was niet veel op tv te zien en dus was zappen troef vanavond. Zodoende botste ik daarstraks nog eens op Arte en daar gaven ze een schitterende film! Sweet and Lowdown (hier en hier te vinden) noemde het pareltje en was van de hand van Woody Allen. De hoofdrollen waren weggelegd voor Sean Penn en Uma Thurman en dat staat natuurlijk garant voor schitterende acteerprestaties. Het was dan Sean Penn die mij deed stoppen met zappen en het tweede geweldige aan de film was de muziek: jaren ‘3O jazz! Sean Penn speelde een jazzgitarist genaamd Emmet Ray uit die periode, was een verwaande zuiplap die zijn geld de ramen uitgooide, maar was wel de tweede beste gitarist van de wereld was. Inderdaad, Django Reinhardt was nog net ietsje beter en h?t idool van Emmet. De film was komisch bedoeld, maar schitterde vooral door Penn en de muziek. De film leek ook op een documentaire en werd af en toe onderbroken door getuigenissen van andere jazz legendes, zodat het bijna leek of Emmet Ray echt had bestaan. In feite was deze film een geniale hommage van Woody Allen aan de jaren ‘30 jazz in het algemeen en Django Reinhardt in het bijzonder. Schitterend! Jammer dat Telenet Arte achter de Digibox gestoken heeft.
Stel, je neemt ’s avonds?de bus van A naar B en de?dag erna ’s?morgens?moet je terug van B naar A. Hoe doe je dat dan die terugweg ’s morgens? Wel, je gaat naar de eindhalte van de dag ervoor, steekt de straat over en neemt daar de bus in de omgekeerde richting. U zou dat ook doen? Mooi, dan ben ik niet alleen
Hier in Sloveni? is dat systeem nog niet zo ingeburgerd. Om ??n of andere reden heeft niet elke lijn of elke halte deze mooie eigenschap die het leven aangenaam maakt. De overkant van de straat is soms het vervolg van de lijn, en echt waar, een terminus was het daar niet! Dus ik stond deze morgen?ineens aan de andere kant van de stad! Met mijn kaart in de hand?heb ik?de weg dan maar gevraagd aan een lokale jonge deerne en die vertelde me dat ik de verkeerde richting had genomen, daar was ik eigenlijk ook al achter gekomen, maar swat. Vervolgens verzekerde ze me dat ik gewoon moest uitstappen bij de?volgende halte, de straat moest?oversteken daar gewoon de?bus terugnemen! :-)?Ja hallo, dat truukje kennen we hier?al! Ik uitgestapt, en dan toch maar te voet teruggewandeld (groot is het hier niet). Na een tijdje kwam er dan een bus aan in tegengestelde richting, heb ter bevestiging aan nog iemand anders gevraagd of de bus wel zeker naar het unief ging en inderdaad, hier sta ik? nu rustig te typen en mails te lezen! Rare jongens, die Slovenen!
Ladies and gentlemen, het is zover! De nieuwste telg in de MSN Messenger familie (versie 8.0) heeft deze week het licht gezien en gaat door het leven onder de naam Windows Live Messenger. Jawel, u leest het goed: "MSN" is niet meer in de naam terug te vinden. "Live" wordt nu hét woordje bij Microsoft, maar of de mensheid ooit de term "MSN" met een gerust hart achter zich zal kunnen laten, valt nog af te wachten. Na de langste publieke beta proefperiode ooit voor een MSN Messenger, kan je nu de officiële versie downloaden. Eleganter en stijlvoller als zijn voorganger en met een hoop nieuwe opties zoals: file sharing, chatten als je op "appear offline" staat,…
Een nieuwe Messenger betekent extra overuren voor de developpers van add-ons, zo ook voor het populaire Messenger Plus!. De nieuwe versie 4.0 van deze extensie wordt gereleased op Zondag 25 juni, 01u40 met als naam "Messenger Plus! Live", of wat had u gedacht?
Persoonlijk gebruik ik Messenger Plus! al zeer lang en mijn favoriete opties zijn
- Log files in .txt formaat. (het loggen laat bij MSN te wensen over)
- Auto reply indien afwezig
- Window docking
- Alle chatvenstertjes in één venster
- Boss-protection mode: ctrl-spatie en alles is weg
We zijn populair en we weten ons dezer dagen gesteund door het bronnengeheim, maar wat we zeggen zal toch tegen ons gebruikt worden! Eén van mijn goede bronnen meldt dat de NSA, dezer dagen zijn pijlen heeft gericht op alle community pages en consoorten. Wie een MSN space heeft staat nu netjes in de databases van het Pentagon, wie blogt onder zijn eigen naam ook natuurlijk. Nu moeten ze enkel nog onze nicknames achterhalen, maar about pages zijn natuurlijk mini spaces op zich. Everything you say, will be archived, lijkt wel het nieuwe motto. Nu ja, door luidkeels alles op het internet te typen, maken we het hun wel heel gemakkelijk natuurlijk, maar waar ligt dan nog de grens tussen privacy en openbaarheid? Straks veiligheidshalve via een geheime gebarencode communiceren op de trein dan maar? Oogknippersignalen tussen pot en pit? De wereld wordt met de dag gezelliger…