Pompen
August 13th, 2008 | lifelog | 5 Comments »Oh damn, al die KULeuven fietsen tegenwoordig die in de fietsenrekken staan, heb ik daarnet toch wel iemand anders zijn banden opgepompt zeker! Enfin, mijn goede daad voor vandaag is weeral verricht.
Oh damn, al die KULeuven fietsen tegenwoordig die in de fietsenrekken staan, heb ik daarnet toch wel iemand anders zijn banden opgepompt zeker! Enfin, mijn goede daad voor vandaag is weeral verricht.
Something completely different now than the portraits I posted. This is the building of a factory called Remy in the village Wijgmaal near the city Leuven (the town in Belgium where I live). It’s a very interesting building to photograph especially with that canal in front of it. I have a lot of pictures of it. This one is a recent picture and it’s an hdr composition of nine bracketed exposures with 1 stop difference. I kept it as natural as possible, while trying to put a lot of drama in it.
Yesterday night my hometown Leuven won the tv show Mijn restaurant (the Flemisch version of My Restaurant Rules). Of course I was there and took a lot of pictures. I put the decent ones on the blog of the city of Leuven; the article (in Dutch) is here. Underneath you see the chef partying like it were the last day of his life.
I wanted to give you some insight in how some of my pictures were taken. This picture (and many others) was taken above my head, aiming down and hoping for the best. The place was way too crowded and I couldn’t get close enough so the only angle that would get me decent shots was from above. There was nothing to step onto that would raise me above the crowd, so the only option I had was to raise the camera above my head and aim down. When shooting above my head I always keep the neck strap of the camera in my left hand and stretch it to give the camera a bit of stability. Another crucial thing in this kind of situation is to select one autofocus point. I always take the middle one. If you let the camera select the focus points automatically, it will focus on the foreground, which is the crowd. You will end up with out of focus celebs and tack sharp backs of the crowd’s heads.
The disadvantage of course is that you may end up with a focused back ground like this one
Both these pictures were taken in manual mode, 1/80, f2.8, iso 800 and the flash (with diffuser) in ETTL mode.
Some beautiful portraits of some colleagues came out as well last night, which I will post in the weekend.
En daar zijn we fier op natuurlijk. De beelden vind je hier op mijn artikel op Leuven Blogt. Hop naar daar! En hou mijn fotoblog in de gaten, want daar post ik nog wat techniciteiten. Maar dat zal voor morgen zijn, want ik ben wreed moe nu.
Verstopt in een kleine zijstraat van de Grote Markt in Leuven ligt restaurant Ter Eyken. Ik ben er al meermaals gepasseerd en telkens bedacht ik me dat ik hier toch eens moest komen eten. Onlangs is het er dan eindelijk van gekomen. Met een Two 4 One bon dan nog wel. Met deze bon krijg je twee menu’s van €34 voor de prijs van slechts 1 menu. 50% gratis dus, dat is niet slecht. Tweede pluspunt: het menu bestond uit vier gangen.
Als voorgerecht kregen we een tartaar van zalm. Deze werd mooi in een rondje geserveerd en bevatte zeer verrassend kleine stukjes appel. Een frisse en aangename combinatie. De tartaar werd begeleid met een streepje creme op basis van balsamico, dat ook zeer fris smaakte, maar waar naar mijn gevoel iets teveel look was in verzeild geraakt.
En als je wilt weten hoe het tussen-, hoofd- en nagerecht smaakte, dan moet je verder lezen op Leuven Blogt. Zeker doen, want het dessert was verrukkelijk en ga ik zeker zelf ook eens uitproberen.
Het was een woensdagavond,
mooi weer.
Ik helemaal geschoren,
haren gewassen,
mooie kleren aan,
haar verjaardagskado ligt klaar.
Zij nerveus,
in de wagen,
mooi opgemaakt,
op weg naar Leuven,
naar mij,
met een fles vanillejenever als verrassing.
Een wandeling door Leuven,
genietend van het weer,
genietend van mekaar.
Mexicaans gaan eten,
Fajita’s en margarita,
Veel gesmikkel,
Veel babbelen,
Veel lachen,
Veel genieten.
Nog eentje om af te sluiten,
bij mij,
in een zetel die we lachend de hondenbak noemden,
Nog meer babbelen,
Nog meer plezier,
Nog veel meer genieten.
Van haar ogen,
Van haar lach,
Van haar woorden,
Van haar.
En we bleven babbelen,
Dichter en dichter bij elkaar,
Onze lippen babbelden verder,
bewogen eindeloos voort,
maar nu zonder stemgeluid,
we verstonden mekaar zo ook.
En het genieten, dat ging verder,
en het plezier, dat werd groter.
Nu al twee jaar lang,
geniet ik van haar.