Dikkie

Gisteren. Zondag.

Het plan: Vriendin heeft late shift. Dikkie in de luie zetel, naar Parijs-Roubaix zien.

Resultaat: Compleet mislukt.

Of hoe uw zondag in duigen kan vallen. Ik probeer het kort te houden, maar ik vrees dat dit een lange post gaat worden. Here we go.

Zaterdagnacht stootte mijn schatteke haar teen in de badkamer en die deed onmiddellijk enorm veel pijn. ’s Morgens was de teen ongelooflijk dik en blauw en stond hij naar mijn mening een beetje krom. Ze moest normaal om half drie gaan werken, maar dat ging dus niet gaan. Ze kon amper lopen met die teen en als verpleegster moet je wel wat rondlopen op je werk natuurlijk.

Die teen zag er dus niet uit én er moest een doktersbriefje voor komen. Tja, wat doe je dan, het is weekend. Afwachten? Huisarts van wacht bellen? Spoed? Ik vond de teen te dik en te krom om af te wachten. Huisarts van wacht wou zijn telefoon niet opnemen. Spoed dan maar? Dat lijkt zo debiel voor een teen. Gelukkig is mijn vriendin haar nonkel radioloog en zijn we daar even langsgegaan. Die adviseerde om toch maar voor de zekerheid naar spoed te rijden, aangezien er vanwege de pijn weinig mee bewogen kon worden om zo een diagnose te stellen, kon er toch maar best een plaatje van genomen worden.

Zo gezegd, zo gedaan. We zijn naar de spoeddienst van haar ziekenhuis gereden en daar was het gelukkig rustig. Een dokter prutste wat aan de teen en stuurde ons naar de radiologie om een foto te laten nemen. Uiteindelijk bleek het gelukkig om een serieuze kneuzing te gaan. De teen werd vakkundig ingetapet en ze mag voor de rest van de week thuis blijven.

Daarna zijn we op haar dienst nog even goededag gaan zeggen, waar bibi een tv gezocht heeft en de aankomst van de koers nog net heeft kunnen zien.

Maar! Hou u vast. Dat was niet het enige slechte nieuws van gisteren. Toen we aan het rondrijden waren, stuurde de auto nogal raar. Het stuur stond scheef, maar de wagen reed rechtdoor. Bizar. Eens we boven de 50 km/u reden, werd de wagen ook nog eens moeilijk te besturen. We dachten dus in eerste instantie dat er iets met het stuur was en besloten via kleine wegen verder te rijden.

Tot er twee politiecombi’s achter ons rijden. Ik rij rustig 50 km/u. Niets aan de hand. We naderen een zone 30. Ik laat braaf mijn snelheid zakken. De eerste combi komt ineens in mijn gat duwen. Bon, die hebben dus haast, niet goed wetend wat te doen (want er was eigenlijk plaats genoeg om voorbij te steken), rijd ik dan maar 40. De sirene wordt ineens aangezet. Ik denk “Ha, kijk, ze krijgen een oproep,” pink naar rechts, vertraag, sta bijna zelfs stil, om te laten zien dat ze voorbij kunnen.

Tot mijn verbazing, stopt de combi naast mij. Muh? Raampjes naar beneden. “Goedemiddag meneer, uw achterwiel staat scheef!” Pardon?? “Ja, ze staan precies paraplu”. Dat verklaart het zogezegde scheve stuur natuurlijk. Wij gaan kijken, maar zien in eerste instantie niet veel aan de achterwielen. Uiteindelijk zien we na wat inspectie dat het rechterachterwiel inderdaad schuin staat, dat de velg beschadigd is, er een blaas in de band zit en er wat krassen bij zijn gekomen op de achterbumper. Echt zeer leuk om vast te stellen, vooral dat achterwiel baart zorgen. We hebben alletwee geen idee van wat er gebeurd kan zijn. Is het een fucker die er op een parking heeft tegengezeten? Of over iets overgereden dat niet deugde? We weten het echt niet. We weten alleen dat dat waarschijnlijk geld gaat kosten.

update: Ondertussen is de auto de garage in en blijkt dat de achteras vervangen moet worden. Dure grap. Klote. Als ik u één advies mag geven: koop nooit een zwarte auto. Die zijn precies minder zichtbaar…