Voor jazzliefhebbers die wat tijd over hebben dit weekend. Een heel uur live jazz van twee Belgische virtuozen: Bert Joris (trompet) en Philip Catherine (gitaar). Die laatste nog iets virtuozer dan de eerste.
En nog eens een dikke merci aan Muggenbeet! Hij weet wel waarvoor. Speciaal voor jou opgesnord, deze video!
Brad Mehldau (site, last.fm, myspace) is een Amerikaanse jazzpianist en wordt beschouwd als één van de beste in zijn soort. Op 15 en 16 november speelt hij in de AB. Op de concertaankondiging wordt Brad Mehldau met de volgende lovende woorden omschreven:
Het Brad Mehldau trio staat anno nu nog steeds garant voor een portie bloedstollende jazz. Jazz die ons (onvermijdelijk) doet denken aan het befaamde Bill Evans Trio, en meer bepaald diens ‘Sunday At The Village Vanguard’ uit ‘61. Niet slecht als je weet dat dit album een ‘****’-quotering meekreeg in The Penguin Guide To Jazz, zeg maar dé gids en leidraad bij uitstek om je in jazz te verdiepen. Ook popliefhebbers gaan overstag bij het horen van Mehldau’s versies van Radiohead-songs als ‘Paranoid Android’, ‘Knives Out’ of ‘Exit Music (For A Film)’, Nick Drake’s ‘River Man’ of pakweg zijn versie van ‘Dear Prudence’ (The Beatles).
Hieronder het filmpje van de Radiohead cover Exit Music (for a film).
De Sony Bravia LCD televisies ken je ongetwijfeld van hun twee reclamespots. De spot met de botsballen en de spot met een woonwijk vol verf. Sony heeft nu een nieuwe reclamespot in de maak. Eén met plasticine konijntjes deze keer. The facts:
2.5 tonnes of plasticine on set 40 animators 3 weeks 189 2ft bunnies 150 1ft cubes 10ft x 20ft purple wave 30ft giant rabbit. 6 cameras. 40 animators working through 4 hours generated 4 seconds of footage. 40 animators working on the same scene had never been attempted before. The 60 second spot will be constructed of approximately 100,000 stills.
Na een weekje Last.fm gebruikt te hebben, is dit de eerste tussenstand:
Metallica staat met stip op nummer 1 en voor de rest een mengeling van rustige electro, jazz en rock. Zij die mij kennen, zullen niet verbaasd zijn. Metallica is nog blijven hangen uit een ver puberverleden waarin ik alle donkere gitaarhoeken van de muziekwereld verkend heb. Tegenwoordig vind ze iets minder geslaagd uit de hoek komen (lees: zo slap als een vod), maar hun oude concerten zet ik toch nog regelmatig op. In de loop der jaren ben ik dan meer en meer de rustige muziekgenres gaan verkennen en heb ik enorme sympathie gekregen voor de zachte electro ala Massive Attack, Styrofoam en Air. En vervolgens zijn we in de electrojazz gedoken (St. Germain, Marc Moulin), wat resulteerde in een grote affectie voor jazz (Jef Neve, Jamie Cullum, Scolohofo, Miles Davis).
Er was niet veel op tv te zien en dus was zappen troef vanavond. Zodoende botste ik daarstraks nog eens op Arte en daar gaven ze een schitterende film! Sweet and Lowdown (hier en hier te vinden) noemde het pareltje en was van de hand van Woody Allen. De hoofdrollen waren weggelegd voor Sean Penn en Uma Thurman en dat staat natuurlijk garant voor schitterende acteerprestaties. Het was dan Sean Penn die mij deed stoppen met zappen en het tweede geweldige aan de film was de muziek: jaren ‘3O jazz! Sean Penn speelde een jazzgitarist genaamd Emmet Ray uit die periode, was een verwaande zuiplap die zijn geld de ramen uitgooide, maar was wel de tweede beste gitarist van de wereld was. Inderdaad, Django Reinhardt was nog net ietsje beter en h?t idool van Emmet. De film was komisch bedoeld, maar schitterde vooral door Penn en de muziek. De film leek ook op een documentaire en werd af en toe onderbroken door getuigenissen van andere jazz legendes, zodat het bijna leek of Emmet Ray echt had bestaan. In feite was deze film een geniale hommage van Woody Allen aan de jaren ‘30 jazz in het algemeen en Django Reinhardt in het bijzonder. Schitterend! Jammer dat Telenet Arte achter de Digibox gestoken heeft.