Dikkie

Itali? is een zalig land en mijn vakantie daar was dan ook een zaligheid. Ongelooflijk lekker eten (bangelijke pasta’s, zalige koffie’s en tongstrelende ijsjes), een enorm rijk cultureel erfgoed en Toscaanse droomlandschappen. Alleen zijn die Italianen toch rare mensen. Ze houden van regeltjes voor vanalles en nog wat en je maakt er dus heel wat mee. Een greep uit onze belevenissen.

• De eerste week hadden we dus congres en tussen de presentaties door werd er veel in de pc-zalen gedoken. Om te internetten en mail te checken, maar ook om de op til staande presentatie nog even bij te werken en op hand-out af te drukken. Op dat printen stond echter een bizarre beperking: je mocht maximum slechts drie pagina’s afdrukken - echt waar. Qua software was echter g??n beperking ingebouwd! Dus als je op print duwde rolde alles rustig uit de printer en de enige beperking was van fysieke aard: een roepende Italiaanse. Maar ach, ik versta geen Italiaans en zij geen Engels… Het probleem was snel opgelost
• Tijdens de koffiepauzes was er slechts 1 klein tafeltje voorzien met flessen frisdrank en waar je bediend werd door 1 enkele trage Italiaan. Die brave persoon heeft als taak de mensen te bedienen en doet dat ook plichtsbewust. Persoon per persoon. Wilde je de arme man helpen door jezelf snel een glas uit te schenken, begon hij spontaan te protesteren! Tenzij hij aan het bellen was
• Een lunch bestellen was al een even grote belevenis. Hiervoor dienen vier Italianen ingeschakeld te worden. Aan Italiaan 1 zeg je dat je lunch wilt bestellen voor 4 personen. Die gaat akkoord, schrijft alles op een blad en wijst je door naar Italiaan 2. Die tikt het blad in op de pc, print het uit en schuift het door naar Italiaan 3. Die ontvangt het geld en pint alle papierhandel aan mekaar. Italiaan 4 tenslotte overhandigt je plechtig de lunchbonnetjes. En tegen de tijd dat we eindelijk aan de lunchplaats kwamen, was alles bijna op. Ah ja, want Italianen maken altijd iets te weinig, dan is het zeker op. Beter dan wat over te houden natuurlijk!
• Wil je in een fastfood-achtige zaak iets bestellen, dan gebeurt dat in twee stappen: eerst ticketje kopen, vervolgens de bestelling afhalen aan de toog. Ok, maar hoe zeg je een smoske kaas en een croissantje in het Italiaans? Juist ja, in drie stappen bestellen dus: eerst naar de toog om alles vanbuiten te leren, dan naar de kassa en vervolgens terug naar de toog.
• In Rome waren we eindelijk gewoon geraakt aan dit systeem en na een tijdje dachten we alles vlot te kunnen. Tot we in Firenze kwamen, want daar zijn een aantal variaties op het systeem. E?n daarvan is het fenomeen van de twee togen: een broodjestoog ?n een koffietoog. Na netjes mijn broodje en croissant gekregen te hebben, bleef plots de capuccino achterwege! “Tja meneer, die zul je daar (wijst) moeten halen”. Of voor gevorderde Italianen: twee koffietogen! Ik was nog niet goed wakker en besloot om voor een tweede capuccino te gaan. “Tja meneer, nu zal je toch naar die ander toog moeten gaan (wijst naar de andere kant)”.
• Italianen durven trouwens ook al eens op papier een kamer te verhuren en je ter plekke een tent te geven. Een tent met twee bedden weliswaar, dus op zich hadden we een “stoffen” kamer, maar de bedden zijn ook nog eens van bedenkelijke kwaliteit! Daar zak je ’s nachts al eens door, met 4 planken tegelijk. Dat ging de dag erna rond een uur of vier wel gerepareerd worden.
  “Zet het bed maar buiten …”
  “Daar ligt het al sinds deze nacht?mevrouw.”
  “Goed, dan halen we het op en repareren we het.”
  Kom je ’s nachts om twee uur thuis,?ligt het bed onaangeroerd naast de tent met de vier planken nog steeds?ernaast (ondertussen kletsnat van de dauw).

Ach ja, soms kregen we er grijs haar van (zeker met dat bed), maar we hebben eigenlijk wel wat afgelachen. Het was fun, fun en fun. Goed weer, mooie steden en lekker gegeten: zo moet dat! Een eerste deel van de foto’s in Rome staat hier, het tweede deel hier. De foto’s van in Firenze vind je hier (foto 1 van die set is trouwens onze tent).