Jammer genoeg ligt ons Brenda eruit in Idool en dat na haar beste prestatie van heel de reeks. Geniet zelf nog even mee met deze video.
Tag Archive for 'Idool'
Ja, ook op dit blog ontsnapt u niet aan Idool 2007. Meer zelfs, u mag zich hier aan reclame verwachten, want ??n van mijn oud-kotgenootjes Brenda heeft het tot in de laatste 20 geschopt. Ze zingt in een disco-covergroep en het koor Scala en volgt de opleiding muziektherapie in het Leuvense Lemmensinstituut. Ze kan een serieus stukje zingen en sax spelen en bovendien is het nog een tof ding ook. Op de offici?le site van Idool kan u haar hier, hier en hier interviews zien weggeven (vond niet direct beelden waarop ze zingt). Morgen, vrijdag (16/03), moet ze in de live show optreden waar er twee zullen afvallen. Kijken en stemmen zou ik zo zeggen 
Onder de categorie Niet te geloven maar het bestaat: de Idool badspons in de vorm van een microfoon. Voor al uw zangprestaties onder de douche. En wilt u eens echt van uw stoel vallen van verbazing, traag en verbauwereerd terug rechtkrabbelen, nog eens in uw ogen wrijven en vervolgens buikpijn van het lachen krijgen: Superhond 2007. Of hoe ook een pekinees een sjakos kan dragen. Die VTM, het blijft toch lachen
Er was niet veel op tv te zien en dus was zappen troef vanavond. Zodoende botste ik daarstraks nog eens op Arte en daar gaven ze een schitterende film! Sweet and Lowdown (hier en hier te vinden) noemde het pareltje en was van de hand van Woody Allen. De hoofdrollen waren weggelegd voor Sean Penn en Uma Thurman en dat staat natuurlijk garant voor schitterende acteerprestaties. Het was dan Sean Penn die mij deed stoppen met zappen en het tweede geweldige aan de film was de muziek: jaren ‘3O jazz! Sean Penn speelde een jazzgitarist genaamd Emmet Ray uit die periode, was een verwaande zuiplap die zijn geld de ramen uitgooide, maar was wel de tweede beste gitarist van de wereld was. Inderdaad, Django Reinhardt was nog net ietsje beter en h?t idool van Emmet. De film was komisch bedoeld, maar schitterde vooral door Penn en de muziek. De film leek ook op een documentaire en werd af en toe onderbroken door getuigenissen van andere jazz legendes, zodat het bijna leek of Emmet Ray echt had bestaan. In feite was deze film een geniale hommage van Woody Allen aan de jaren ‘30 jazz in het algemeen en Django Reinhardt in het bijzonder. Schitterend! Jammer dat Telenet Arte achter de Digibox gestoken heeft.
Reacties
RSSJennifer, Dikkie, Evelyne, Anja, Gevulde paprika’s at Dikkie
ingiltere vizesi, Dikkie, Clopin
David, Steffen, Dani, Alex, Stephen [...]
Luc Haelen
evy, Dikkie, Tim Freh
treiner, Frederik