Dikkie

Pfff, gisteren een groot stuk van de finale van de man van Phaedra gezien. Man, die Phaedra is een echt een ijskoud kutwijf man. Zo afstandelijk en gesloten tegenover die mannen, niet te doen.

Neem nu aan tafel bij dat zogezegde laatste avondmaal. Wat waren voor Phaedra de moeilijkste en tofste momenten van heel de serie? Ze zet een gladgestreken gezicht en brabbelt wat over de de mannen die ze moest wegzitten en dat ze nu met twee toffe peren aan tafel zit.

Als ze nog een laatste keer dag komt zeggen aan de twee mannen op het eind, zet ze zich aan de andere kant van de zetel in plaats van ertussenin. Ook toen ze met hen apart nog een babbel deed, zet ze zich er doodleuk twee meter vanaf.

Wanneer ze Pascal kiest en Dina Tersago vraagt of ze nog iets aan Stefan (de zogezegde verliezer, maar die mens mag zijn twee pollen kussen dat hij niet gekozen is volgens mij) , antwoordt madam doodleuk: “Nee, alleen nog efkes vastpakken”. Amai, die Stefan zijn gezicht.

En die Pascal is ook nen deem volgens mij. “Ja het gevoel is er wel”. “Ja bij mij ook,” zegt Phaedra. Ik zat op het topje van mijn zetel bij al dat moois, maar meneer knikte eens en nipte van zijn glas. Jammer, maar hij had die zo hard kunnen binnendoen!