Herinneren jullie je nog dat ik ooit eens naar de dag van de architectuur ben geweest en dat ik ooit de foto’s nog eens online ging smijten? 
Wel ze zijn er. Hieronder een selectietje en hier in deze set staat de rest.
Het schoon verdiep (stadhuis van Antwerpen):
Spookjes in de hal van de modenatie in de Nationalestraat:
Het Felixarchief:
Eerste verdiep in het Felixarchief:
Uitzicht op het eilandje boven in het Felixarchief
Eingelijk Een paar dagen geleden vond ik de onderstaande flyer ergens. Reclame zoals het moet: een oogstrelend design (knap logo, toch? 
), een duidelijke boodschap (bier winnen) en een diepdringen onderliggende boodschap (kom en word lid). De heren van Corps Flaminea zijn nog echte studenten zoals het er in vervlogen tijden aan toe ging: de pet, het hoetje, de linten, een eigen kostuum en zware inwijdingsrituelen. In mijn verre studententijd hebben wij met ons clubje Benedictus nog heftig met Corps Flaminea verbroederd. Zalige tijden. Maar die madam hebben we er wel nooit gezien.
Een mopje uit de mailbox. Flauw? Bwah, ik weet het niet. Origineel wel, want ik zag de clou alleszins niet komen. Oh, en het is niet uit het persoonlijke leven gegrepen, want mijn schatteke heeft geen zusje
Mijn knappe vriendin en ik waren al meer dan een jaar met elkaar en besloten het erop te wagen. De huwelijksdatum werd vastgelegd maar er was 1 ding dat mij parten bleef spelen.
Haar bloedmooi jonger zusje.
Mijn toekomstige schoonzusje was 22, droeg ultrakorte minirokjes en liep gewoonlijk zonder beha. Als ze in mijn buurt was, gebeurde het regelmatig dat ze zich bukte en mij een hemels zicht op haar lekkers gunde. Dat kon geen toeval zijn. Ze deed zoiets nooit bij anderen.
Op een dag belde het kleine zusje om te vragen of ik even langs kon komen om de huwelijksaankondigingen met haar te overlopen. Ze was alleen thuis toen ik kwam en fluisterde dat ze gevoelens en verlangens voor mij koesterde die ze niet kon overwinnen. Ze bekende mij dat ze 1 keer met mij wilde neuken voor ik zou trouwen en haar zuster tot vrouw zou nemen.
Ze zei met hese stem: Ik ga naar boven, naar mijn kamer. Als je nog een laatste wilde beurt wil, storm dan de trap op en neem me.
Ik stond als aan de grond genageld, kon mijn oren niet geloven,toen ik haar heupwiegend de trap op zag gaan. Op de bovenste trede stroopte ze haar panty af en gooide die mij toe.
Ik stond een ogenblik perplex, draaide me dan om en beende recht naar de voordeur. Ik opende de deur en liep naar mijn auto.
Daar stond heel mijn schoonfamilie verzameld. Ze klapten allen in de handen. Met tranen in de ogen legde mijn schoonvader zijn arm rond mij en sprak: Wij zijn zo blij dat je onze kleine test hebt doorstaan. We kunnen ons geen betere schoonzoon wensen!
Moraal van dit verhaal ?
Sinds dinsdagavond ben ik te voet gesteld, want mijn de achterband van mijn fiets heeft het begeven. Met een luide knal dan nog wel. Het zat er al een paar dagen aan te komen dat de achtervelg de geest ging geven, maar zijn einde was toch een zekere verrassing. Hij was hier en daar gebroken van de vele borduurs die je onvermijdelijk moet nemen in een stad en ik ben er dinsdagavond pardoes doorgezakt. Stuk eruit, spaken in de binnenband en *knal* ik kon mijn stalen ros naar huis dragen. Hij staat nu te wachten in de gang op zijn behandeling.
En toch heeft dat iets zo zonder fiets zitten. Je ziet wat meer van het leven en je beleeft het ook meer. Ik moet mij nu ’s morgens haasten om de bus te pakken, wat een heuse voorbereiding inhoudt op het leven als echte werkmens later. En ’s avonds na het werk wandel ik een kwartiertje naar huis door de frisse lucht zonder mij zorgen te hoeven maken over allerlei busverkeer dat mogelijks voor mijn twee wielen zou kunnen rijden. Ik kom zelfs met een heldere kop terug thuis. Fluitend. Genietend van het leven.
En als u mij nu wilt excuseren, ik ga eens naar de bib wandelen!
Reacties
RSSingiltere vizesi, Dikkie, Clopin
David, Steffen, Dani, Alex, Stephen [...]
Luc Haelen
evy, Dikkie, Tim Freh
treiner, Frederik
Dikkie, Greet