Geniaal toch, die Debby en Nancy! Die twee hebben nu nog eens echt kloten aan hun lijf. Onze JM heeft ni veel gezegd
Hebben jullie je trouwens ook aan “den BRT” ge?rgerd dit weekend? Bart Wellens wordt eerst ondersteboven gereden door de moto (ok, ongeluk, maar dat soort afsluiting vroeg erom) en vervolgens laten ze hem niet naar het ziekenhuis gaan! Hij zei direct na aankomst dat hij naar het hospitaal moest en t?ch laten ze hem eerst een interview doen. Die Vannieuwkerke heeft zeker 5 vragen gesteld!
Vervolgens mag Groenendael aan het woord. Die krijgt netjes verontschuldigingen van onze Karl voor de koegeluiden (dixit P. Herijgers ) van het Vlaamse publiek. Ik trok enigzins mijn wenkbrauwen omhoog, maar in sportweekend werd Karls flater netjes hersteld. Groenendaels ontsnapping zat niet in de samenvatting…
You’re a classic - powerful, athletic, and competitive. You’re all about winning the race and getting the job done. While you have a practical everyday side, you get wild when anyone pushes your pedal. You hate to lose, but you hardly ever do.
Aan de lieftallige jongedame die deze morgen op de markt jobstudenten stond te ronselen voor het poets-en-ander-vuil-werk-bedrijf ISS en heel verbaasd keek toen ik de folder teruggaf met de mededeling dat ik al werk had:
“Ik was gecharmeerd!”
Gespot in de kerk van Kalkar (D): een heilig ventjeuh, met een hamertjeuh en een zwaardjeuh! Daarmee kunde dan op de deur van Sint Pieter kloppeuh, als die weer ligt te slapeuh. Dan kunde zeker binneuh. En met dat zwaardjeuh, kunde dan tegen den duivel vechteuh, als die u zou willen komen haleuh!
Een paar dagen geleden zijn we naar de Morres in Hulst (NL) gereden. Nee, niet voor grote aankopen te doen Het regende gewoon veel te veel om in de buitenlucht te shoppen en de Ikea kennen we ondertussen vanbuiten Op weg naar Hulst steek je de Nederlandse grens over langs een kleine regionale baan en daar stond de marechausse een grenscontrole te doen. Vermoedelijk wilden ze ijverige medeburgers opsporen die reeds vuurwerk in de solden hadden aangeschaft voor volgend nieuwjaar, maar ook wij, twee jonge Belgen, mochten netjes aan de kant. Dachten we toch. E?n van de agenten deed teken om te stoppen of te vertragen, maar duidelijk was dat alleszins niet. We zijn dan maar braafjes gestopt, een drietal meter voor de agent. Die staarde ons aan, deed teken om nog wat vooruit te rijden en bleef dat teken doen. Toen we praktisch naast hem reden, begon meneer heftig naar zijn voeten te wijzen, waarop wij natuurlijk ietsjes van hem wegstuurden uit angst hem op slag schoenmaat 35 te bezorgen. Vijf meter verder, bij het eerstvolgende mogelijke parkeerplaatsje hebben we ons netjes aan de kant gezet, zoekend naar onze papieren en wachten op een agent. Een collega van meneer grootvoet kwam aan onze wagen staan en toen we het raampje opendeden sprak de agent: “Nou, dat was niet helemaal duidelijk geloof ik!” Euh, nee meneer, dat klopt. “Als we zo doen (en deze wijst ook naar zijn voeten!), dan betekent u dat u moet stoppen!” Algemeen gefrons in de wagen. Toch maar braafjes geknikt en we mochten verder. Echt straf die Nederlandse politiegebaren! Kunnen die nu niet gewoon voor uw auto gaan staan en hun hand in de lucht steken! En dan duidelijk naar opzij wijzen?? Nee, enkel wat vage lokale handgebaartjes gebruiken en zeker aan onze voetjes denken aub!
Ooit heb ik nog eens een Nederlandse grenscontrole meegemaakt, samen met Clopin en nog twee vrienden: op de snelweg, onderschept door een moto, die duidelijk maakte dat we moesten volgen. Wij gevolgd, ondertussen onze cash aan het bijeenleggen want onze chauffeur had zijn gordel niet aan, en we werden naar de eerstvolgende parking begeleid. Daar bleek het om een gewone grenscontrole te gaan (geen gordelboete dus). Onze papieren en identiteitskaarten werden gecontroloreerd door een piepjonge agent. Dat bleek uiteindelijk een vriendelijke mens die wel eens graag een babbeltje deed met de jeugd en de jongeman verschafte ons wat inzicht in de selectieprocedure van de te controleren wagens en jawel hoor: jonge Belgen zijn een doelgroep! U weze gewaarschuwd bij deze…
Er zijn actueel problemen met het elektriciteitsnet met als gevolg dat bepaalde delen van de universiteit voor onbepaalde tijd zonder elektriciteit zullen gezet worden.
Iedereen wordt verzocht precaire apparatuur die kan afgezet worden, tot nader order af te zetten.
Iedereen wordt ook verzocht geen liften te gebruiken.
Van zodra de problemen opgelost zijn wordt iedereen verwittigd.
En hoe weten we nu over welke delen dat gaat? We hebben hier hopeloos veel gebouwen! Van Heverlee, over Leuven centrum, tot in Gasthuisberg. We zullen maar veel saven vandaag zeker…
Itali? is een zalig land en mijn vakantie daar was dan ook een zaligheid. Ongelooflijk lekker eten (bangelijke pasta’s, zalige koffie’s en tongstrelende ijsjes), een enorm rijk cultureel erfgoed en Toscaanse droomlandschappen. Alleen zijn die Italianen toch rare mensen. Ze houden van regeltjes voor vanalles en nog wat en je maakt er dus heel wat mee. Een greep uit onze belevenissen.
De eerste week hadden we dus congres en tussen de presentaties door werd er veel in de pc-zalen gedoken. Om te internetten en mail te checken, maar ook om de op til staande presentatie nog even bij te werken en op hand-out af te drukken. Op dat printen stond echter een bizarre beperking: je mocht maximum slechts drie pagina’s afdrukken - echt waar. Qua software was echter g??n beperking ingebouwd! Dus als je op print duwde rolde alles rustig uit de printer en de enige beperking was van fysieke aard: een roepende Italiaanse. Maar ach, ik versta geen Italiaans en zij geen Engels… Het probleem was snel opgelost
Tijdens de koffiepauzes was er slechts 1 klein tafeltje voorzien met flessen frisdrank en waar je bediend werd door 1 enkele trage Italiaan. Die brave persoon heeft als taak de mensen te bedienen en doet dat ook plichtsbewust. Persoon per persoon. Wilde je de arme man helpen door jezelf snel een glas uit te schenken, begon hij spontaan te protesteren! Tenzij hij aan het bellen was
Een lunch bestellen was al een even grote belevenis. Hiervoor dienen vier Italianen ingeschakeld te worden. Aan Italiaan 1 zeg je dat je lunch wilt bestellen voor 4 personen. Die gaat akkoord, schrijft alles op een blad en wijst je door naar Italiaan 2. Die tikt het blad in op de pc, print het uit en schuift het door naar Italiaan 3. Die ontvangt het geld en pint alle papierhandel aan mekaar. Italiaan 4 tenslotte overhandigt je plechtig de lunchbonnetjes. En tegen de tijd dat we eindelijk aan de lunchplaats kwamen, was alles bijna op. Ah ja, want Italianen maken altijd iets te weinig, dan is het zeker op. Beter dan wat over te houden natuurlijk!
Wil je in een fastfood-achtige zaak iets bestellen, dan gebeurt dat in twee stappen: eerst ticketje kopen, vervolgens de bestelling afhalen aan de toog. Ok, maar hoe zeg je een smoske kaas en een croissantje in het Italiaans? Juist ja, in drie stappen bestellen dus: eerst naar de toog om alles vanbuiten te leren, dan naar de kassa en vervolgens terug naar de toog.
In Rome waren we eindelijk gewoon geraakt aan dit systeem en na een tijdje dachten we alles vlot te kunnen. Tot we in Firenze kwamen, want daar zijn een aantal variaties op het systeem. E?n daarvan is het fenomeen van de twee togen: een broodjestoog ?n een koffietoog. Na netjes mijn broodje en croissant gekregen te hebben, bleef plots de capuccino achterwege! “Tja meneer, die zul je daar (wijst) moeten halen”. Of voor gevorderde Italianen: twee koffietogen! Ik was nog niet goed wakker en besloot om voor een tweede capuccino te gaan. “Tja meneer, nu zal je toch naar die ander toog moeten gaan (wijst naar de andere kant)”.
Italianen durven trouwens ook al eens op papier een kamer te verhuren en je ter plekke een tent te geven. Een tent met twee bedden weliswaar, dus op zich hadden we een “stoffen” kamer, maar de bedden zijn ook nog eens van bedenkelijke kwaliteit! Daar zak je ’s nachts al eens door, met 4 planken tegelijk. Dat ging de dag erna rond een uur of vier wel gerepareerd worden.
“Zet het bed maar buiten …”
“Daar ligt het al sinds deze nacht?mevrouw.”
“Goed, dan halen we het op en repareren we het.”
Kom je ’s nachts om twee uur thuis,?ligt het bed onaangeroerd naast de tent met de vier planken nog steeds?ernaast (ondertussen kletsnat van de dauw).
Ach ja, soms kregen we er grijs haar van (zeker met dat bed), maar we hebben eigenlijk wel wat afgelachen. Het was fun, fun en fun. Goed weer, mooie steden en lekker gegeten: zo moet dat! Een eerste deel van de foto’s in Rome staat hier, het tweede deel hier. De foto’s van in Firenze vind je hier (foto 1 van die set is trouwens onze tent).
) van het Vlaamse publiek. Ik trok enigzins mijn wenkbrauwen omhoog, maar in sportweekend werd Karls flater netjes hersteld. Groenendaels ontsnapping zat niet in de samenvatting…
Reacties
RSSJennifer, Dikkie, Evelyne, Anja, Gevulde paprika’s at Dikkie
ingiltere vizesi, Dikkie, Clopin
David, Steffen, Dani, Alex, Stephen [...]
Luc Haelen
evy, Dikkie, Tim Freh
treiner, Frederik