Sinds dinsdagavond ben ik te voet gesteld, want mijn de achterband van mijn fiets heeft het begeven. Met een luide knal dan nog wel. Het zat er al een paar dagen aan te komen dat de achtervelg de geest ging geven, maar zijn einde was toch een zekere verrassing. Hij was hier en daar gebroken van de vele borduurs die je onvermijdelijk moet nemen in een stad en ik ben er dinsdagavond pardoes doorgezakt. Stuk eruit, spaken in de binnenband en *knal* ik kon mijn stalen ros naar huis dragen. Hij staat nu te wachten in de gang op zijn behandeling.
En toch heeft dat iets zo zonder fiets zitten. Je ziet wat meer van het leven en je beleeft het ook meer. Ik moet mij nu ’s morgens haasten om de bus te pakken, wat een heuse voorbereiding inhoudt op het leven als echte werkmens later. En ’s avonds na het werk wandel ik een kwartiertje naar huis door de frisse lucht zonder mij zorgen te hoeven maken over allerlei busverkeer dat mogelijks voor mijn twee wielen zou kunnen rijden. Ik kom zelfs met een heldere kop terug thuis. Fluitend. Genietend van het leven.
En als u mij nu wilt excuseren, ik ga eens naar de bib wandelen!
100% akkoord. Mijn fiets was de voorbije week ook in reparatie (gisteren hersteld) en ik heb ook genoten van mijn stadswandeling.
‘t Is alsof ge drie keer zo gelukkig aankomt op uw werk na een beetje stappen. Gewoon omdat meer relax is (denk ik dan).
er is een goede fietsenmaker naast de delhaize op de ring aan de naamsepoort. Nu soort drive-in die dat onmiddellijk maakt zonder de tegenwoordig verplichte week wachten.
P.S.: wandelen is heel plezant tot het begint te regenen!
Ik ga altijd naar die in de riddersstraat, nog nooit klachten van gehad: degelijk en niet duur. Maar tegenwoordig haal ik gewoon materiaal en vervang ik het zelf. Moeilijk is da ni
Moeilijk niet nee, maar tijd schiet een mens soms tekort he.