Drie uur in de namiddag. Veel te doen gehad. Veel nagedacht. Uren achter het scherm. Dizzy, suf, geen energie meer om te concentreren… Ff pauze dus 
Koffie! Tas pakken, en naar de koffiezet. Op de gang: "Slef slef" 
Beetje verderop: klein mannetje, zwarte veston, voorovergebogen, neus een beetje opgetrokken, bril naar voren geschoven,… Wat zal ik zeggen? "Dag Frank"? Of speel ik mee? "Dag Guido" dan maar? Getwijfel. "Slef slef" komt dichterbij, tot voor mijn neus. Nog steeds getwijfel. Hoofd komt langzaam naar boven. Ogen indringend en triest over mij glijdend. "Goedendag. Bedankt," zegt Guido/Frank, en schudt mijn hand. Stilte. Lange stilte. Mijn hand krijgt weer vrijheid. En het geslef glijdt weer weg. Gij bedankt Guido/Frank, dacht ik, nog steeds twijfelend…
Geen paniek hoor Alain, ik heb den buckie al gebeld en hij is onderweg!